APEL KOMITETU OBCHODÓW 100. ROCZNICY REWOLUCJI PAŹDZIERNIKOWEJ

Jeszcze w 100 lat od swojego wybuchu, Rewolucja Październikowa stanowi punkt odniesienia dla samookreślenia się różnych tendencji na lewicy. Dla jednych jest ona początkiem nowej epoki, wydarzeniem, które otworzyło drogę dla władzy proletariatu, rozpoczynając pierwszą po Komunie Paryskiej próbę budowy socjalizmu. Dla innych jest to początek autorytarnej drogi, która w przyszłości doprowadziła do zbrodni stalinizmu i skompromitowała ideę socjalistyczną.

Czytaj dalej

Opublikowano Teksty bieżące | 14 komentarzy

BORYS KAGARLICKIJ O ŚWIATOWYM FESTIWALU MŁODZIEŻY W SOCZI I NIE TYLKO

Opublikowano Teksty bieżące | Skomentuj

Между февралем и октябрем 1917 года

Между февралем и октябрем 1917 года

Я́ков Штейнберг – российский и советский фотохудожник, мастер репортажной и портретной фотографии. Автор фоторепортажей о Первой мировой войне, Февральской и Октябрьской революциях 1917 года, фотопортретов известных деятелей искусства и политики.

Яков Штейнберг родился в 1880 году. Жил и работал в Петербурге-Петрограде-Ленинграде. Дебютировал в печати как фоторепортёр в 1902 году, снимал бытовую хронику. С 1913 года работал в иллюстрированном журнале «Солнце России», публиковал сюжетные снимки, запечатлевшие сцены из жизни города («На катке» и др.), быт помещичьих усадеб. Выступал также как автор фотопортретов деятелей искусства и других известных современников, им выполнены портреты певицы Л. Я. Липковской и балерины Т. П. Карсавиной, художников Б. М. Кустодиева и А. Н. Бенуа, авиатора С. И. Уточкина и др.

В 1917 году Штейнберг зафиксировал хронику событий Февральской и Октябрьской революций в Петрограде — уличные беспорядки, забастовки, шествия, демонстрации и пр. В числе запечатлённых им исторических событий 1917-го — похороны жертв Февральской революции на Марсовом поле (23 марта), первое заседание I Всероссийского съезда Советов рабочих и солдатских депутатов в зале Таврического дворца (3 июня), собрание делегатов фабрично-заводских комитетов в Смольном (октябрь), им сделаны снимки: «Виды комнат и залов Зимнего дворца после штурма» (26 октября), «Разгром помещения Петроградского комитета РСДРП(б) во дворце Кшесинской» (июль), «Патруль красногвардейцев на улице Петрограда греется у костра» (октябрь), «Пикет Красной гвардии проверяет пропуска у входа в Смольный» (27 октября), «Вид Владимирского военного училища после артобстрела» (1 ноября) и др.

Opublikowano Teksty bieżące | Skomentuj

Ewa Balcerek: KIM JEST ROBOTNIK?

„Mam takie pytanie, które powstało na skutek pewnej dyskusji mianowicie: kim jest robotnik?
Czy osoby pracujące w transporcie lub branży spożywczej są robotnikami?
Kierowca busa i pracownik masarni na przykład.”
(pytanie zgłoszone do redakcji portalu Władza Rad)

Kusi mnie odpowiedź w stylu dialektycznie myślącego, chińskiego mędrca – „To zależy!”
Właściwa odpowiedź jest bowiem uzależniona od tego, kim jest zadający pytanie…
I jakiej odpowiedzi oczekuje…

Byłaby to skądinąd odpowiedź najlepiej pasująca do klasyków marksizmu, wziąwszy pod uwagę to, że ich teoria miała cele praktyczne, a nie wyłącznie ściśle naukowe.

Preambuła

Z pojęciem robotnika, w naszej kulturze językowej, łączymy takie cechy, jak wykonywanie pracy fizycznej. W tym sensie oba wymienione przez zadającego pytanie zawody są zajęciami fizycznymi, czyli ich wykonawcy są robotnikami. Jednak wszystkie zajęcia można raczej uszeregować w zależności od zawartości w nich elementu pracy fizycznej i umysłowej, niż przedzielić grubymi kreskami, a więc różnią się między sobą zawartością składowej fizycznej. Ponadto, zajęcia o charakterze fizycznym są uważane za mniej prestiżowe niż zajęcia o charakterze umysłowym, czyli zaszeregowanie do kategorii „robotnik” może być odczuwane, w przypadku, np. kierowcy busa, jako deprecjonujące. Pojęcie „robotnik” zawiera ponadto odczucie niesamodzielności w wykonywaniu pracy, bycia tylko narzędziem, zaś zawody, w których nie ma ciągłego nadzoru (jak w przypadku kierowcy), również oddalają się od kreski oznaczającej czystą kondycję robotniczą.
Nie zawsze tak było, i nie chodzi mi tylko o okres PRL, ponieważ akurat wtedy pojęcie robotnika nie wiązało się jakoś szczególnie z poczuciem szacunku. U progu epoki industrialnej niektóre kategorie robotników natomiast cieszyły się powszechnym szacunkiem i uczestniczyły w ożywieniu kulturalnym swoich społeczeństw. Społeczeństwo burżuazyjne rychło jednak wyczerpało zasoby, które jako rezerwa minionych wieków posłużyły akumulacji kapitału i sprowadziło robotników do poziomu pauprów, określanych przywróconym do życia mianem proletariatu.

Czytaj dalej

Opublikowano Teoria i metoda | 1 komentarz

TAK ŻYCIE Z NAMI POGRYWA

Z cyklu „Jaja jak czerwone berety”

Cały się trzęsę. Nie jak jakiś tam ptaszek. Raczej ze mnie kawał chłopa, co ptaszkiem czasem potrząsa, aby już więcej nie kapało. A tu kap, kap – kapią lajki. Jak tak dalej pójdzie z drugą setką uwiniemy w tri miga.

Jeszcze wczoraj nasze felietony na profilu Dyktatury Proletariatu miały raptem po parę odsłon – może naście – dziś idzie w setki. Podpieraliśmy się innymi profilami. Zaryzykowaliśmy – stało się. Nie ma już takiej potrzeby.

To niepokoi – co innego bojkot ze strony lewicowej rodzinki – do niego przywykliśmy, jak do ciszy w domu.

Od wprowadzenia stanu wojennego nie lubię niepożądanych gości, zwłaszcza o szóstej rano. Choć były momenty – humorystyczne.

Jak dziś pamiętam wtargnięcie funkcjonariuszy – nie raczyli zaczekać jak się kobita ubierze. No i zamurowało – zielone światła na skrzyżowaniach świeciły nam z Ursynowa aż do Pałacu Mostowskich. Tak smakuje uznanie. Szkoda, że kobitka tego już nie widziała – następny raz przyoblekła ciało w koszulę. Tak już zostało – PRL BEZ PRZYODZIEWKU – darmowy striptiz. GOŁO I NIEWESOŁO, zresztą jak komu.

Czytaj dalej

Opublikowano Jaja jak czerwone berety, Teksty bieżące | Skomentuj

100 LAJKÓW NA STULECIE

Z cyklu „Jaja jak czerwone berety”

Według najnowszych oficjalnych badań socjologicznych w stulecie Rewolucji Październikowej 92 proc. Rosjan odrzuca obecnie rozwiązanie rewolucyjne, 30 proc. nie wyklucza, zaledwie 5  – pewnie przede wszystkim gorących sympatyków „Rewolucji Godności” – już dziś stawia na takie rozwiązanie https://vz.ru/news/2017/10/11/890504.html. Przy tym 45 proc. odnotowuje pozytywny wpływ stuletniej poprzedniczki – tyleż prezentuje odmienne zdanie. 82 proc. wciąż opowiada się za Putinem.

Zwolennicy Putina tryumfują – ci od magii i wielkich liczb, w rodzaju Władimira Sołowjowa i ci od „czerwonego projektu” Dmitrija Kulikowa czy Siergieja Kurginjana.

Moje gratulacje.

Czytaj dalej

Opublikowano Jaja jak czerwone berety, Teksty bieżące | Skomentuj

Нестор Коан: Политическая концепция революции у Че Гевары и в геваризме. К дискуссии о социализме XXI века

Znalezione obrazy dla zapytania че гевара фото

От автора:

В данной работе я попытался синтезировать и обобщить гипотезы, предположения, анализ и выводы, содержащиеся в других статьях, очерках и книгах, где я непосредственно обращался к вкладу различных взятых порознь геваристов (Марио Роберто Сантучо, Мигеля Энрикеса, Роке Дальтона и др.) в политическую теорию. В тексте сделана попытка некоторым образом выстроить последовательность отдельных моментов внутри большого целого, дабы продемонстрировать наличие единой концепции, разделяемой ими всеми. Этот вопрос излагался и обсуждался на различных встречах последних лет с политическими геваристскими организациями латиноамериканского континента, включая Международный геваристский семинар, организованный нашей кафедрой им. Че Гевары (Университет Буэнос-Айреса, 7 июня 2008 года).

Новый этап борьбы и обновленные формы господства эпохи «демократического перехода» в странах Южного конуса

Латинская Америка переживает новую историческую эпоху. Борьба наших народов позволила приостановить неолиберальные преобразования. Нынешние политические перспективы позволяют предложить альтернативу старым репрессивным формам правления, в рамках которых многие тысячи борцов за народные интересы «пропали без вести», были убиты, похищены, подвергнуты пыткам и заключены под стражу.

Несмотря на новый политический климат старые латиноамериканские правящие классы и их главных союзник, североамериканский империализм, не сдаются и не покоряются. Ни один правящий класс не может покончить с собой! Мы должны наконец хорошо это понять.

После того как выдохлись старые диктаторские режимы, с помощью которых крупный капитал — международный и местный — осуществлял свое господство, сумев переустроить латиноамериканские общества и выпустив в мир неолиберализм[1], наши страны пережили то, что апологетически и несправедливо было названо «переходом к демократии».

Вот уже почти четверть века длится наш «переход». Не пора ли дать ему критическую оценку? Неужели мы и сегодня способны восторженно повторять, что республиканские и парламентские формы осуществления общественного господства являются «переходом к демократии»? До каких пор будем мы кормиться подобными наукообразными сказками, написанными на гранты немецкой социал-демократии и «нейтральные» субсидии североамериканских фондов?

На мой взгляд — я не хочу никого убеждать или обращать в свою веру — учреждение парламентских форм и ритуалов отнюдь не похоже, даже издали, на настоящую демократию. Практически нет нужды настаивать на очевидном: во многих латиноамериканских странах сегодня продолжают господствовать те же социальные группы, что и прежде — группы набитых бумажников и раздутых банковских счетов. Сменились декорации, режиссура спектакля, риторика, но не экономическая, социальная и политическая система господства. Напротив, последняя только укрепилась[2].

Эти новые формы политического господства — главным образом, парламентские, — были продуктом классовой борьбы. По моему мнению, они не были щедрым подарком их величеств рынка и капитала (как утверждает одна гипотеза, подразумевающая в конечном счете полную пассивность народа), но, к сожалению, не стали и плодом лишь народных завоеваний и «демократических завоеваний гражданского общества», неспешно подчинявшего себе механизмы принятия политических решений на пути к блестящему будущему (как предполагают определенные течения, капитулирующие перед парламентским фетишизмом). В действительности постдиктаторские политические режимы Аргентины, Чили, Бразилии, Уругвая и остальных стран юга Латинской Америки были следствием сложной и неравной комбинации народной, массовой борьбы — высшей точкой которой стало аргентинское восстание декабря 2001 года — и тактических ответов империализма, которому выгодно было в данный момент принести в жертву какую-нибудь пешку из военных или совсем уж бесноватого неолиберального политикана, чтобы перенастроить сеть господства, изменить что-нибудь так, чтобы ничего в целом не изменилось.

Czytaj dalej

Opublikowano Teksty bieżące | Skomentuj

TELEPORTACJE W BARWACH CZERWIENI

Z cyklu „Jaja jak czerwone berety”

Skoro jedyny znany mi rosyjski raper na obczyźnie,  Oxxxymiron (Миро́н Я́нович Фёдоров), zdecydował się na teleportację w barwach czerwieni z Wielkiej Brytanii na Ojczyzny łono przy udziale rockowego zespołu Б-2, to i mi wypada wrócić.

W przeciwieństwie do niego mogę wybierać między „OJCZYZNĄ PROLETARIATU” – której już nie ma – a krajem, w którym „Walka klas (…)  występuje dziś głównie pod postacią walki pomiędzy kobietami i mężczyznami – kraj ten tak oto Tymoteusz Kochan na fejsie opisał:

Czytaj dalej

Opublikowano Jaja jak czerwone berety | Skomentuj