Droga wojownika: od Majdanu do Donbasu. Spowiedź zwolennika „Pomarańczowej Rewolucji”, albo opowieść o tym, jak on sam po pierwszym „Majdanie” znalazł się wśród opołczeńców brygady „Prizrak” (tłum. robocze)

content_UQYuMRNzJLkWsiewołod Piotrowski, 28 lat. Urodzony w mieście Artiomowsk w obwodzie donieckim ZSRR, w rodzinie lekarzy, którzy później wyemigrowali do USA. W przeszłości – aktywny uczestnik „Pomarańczowych Rewolucji”, obecnie – współpracownik oddziału politycznego brygady „Prizrak”, opowiada o przyczynach, które miały wpływ na jego przekonania.

„Kto, mając 18 lat, nie był rewolucjonistą – ten nie ma serca”

– Czym się obecnie zajmujesz?
– Przede wszystkim znajduję się w Ałczowsku, pracuję w oddziale politycznym. Robię materiały wideo, wydaję wojenne pisemko dla opołczeńców i pracuję z tymi, którzy znajdują się bezpośrednio na „przedzie”.
– Jak się to stało, że ty, zwolennik „Pomarańczowej rewolucji” w 2004 roku, stałeś się obecnie przeciwnikiem władzy ukraińskiej?
Czytaj dalej

Opublikowano Poczta ze świata, Ukraina i "Rosyjska wiosna" | 1 komentarz

NIKT NAM NICZEGO NIE GWARANTUJE

funny-hunan-evolution-barcodeKapitalizm nie jest jedynym możliwym systemem wyzysku, lecz produktem ewolucji kolejnych, historycznych systemów nierówności społecznej i wyzysku.

Postępowa rola kapitalizmu w stosunku do poprzednich form wyzysku polegała na uwolnieniu człowieka z osobistego stosunku zależności i poddaństwa na rzecz formalnej wolności i równości wszystkich obywateli wobec prawa, i faktycznego zniewolenia na poziomie ekonomicznym (przymus sprzedawania własnej siły roboczej, aby przeżyć w warunkach zawłaszczenia środków produkcji dóbr koniecznych dla życia).

Socjalizm nie rozwiązuje wszystkich problemów związanych z nierównością społeczną od Adama i Ewy, ponieważ tym zajął się już kapitalizm i zrobił to, co było możliwe. Socjalizm ma być rozwiązaniem sprzeczności tkwiących w systemie wyzysku kapitalistycznego. Tylko zwolennicy idealistycznej i zasadniczo religijnej ideologii społecznej abstrahują od historii i ewolucji udając, że za każdym razem rozwiązuje się fundamentalne problemy istniejące od zarania dziejów. Jest to chwyt znany choćby z mechanizmów ideologicznego działania instytucji religijnych, które zniewalają umysły ludzkie dzięki zręcznemu przeskakiwaniu dowolnie z konkretnych problemów istotnych w danym okresie do uogólnionych pytań filozoficznych na temat najgłębszych pytań o sens istnienia itp., i odwrotnie. W ten sposób robi się ludziom wodę z mózgu i sprawia, że zaczynają oni odczuwać totalną bezradność w kwestii rozwiązywania nawet najprostszych problemów społecznych.

Czytaj dalej

Opublikowano Polemiki i dyskusje, Teoria i metoda | 2 komentarzy

NADĄŻYĆ ZA MASAMI

Darwin-Marx-PosterMoże po kolei.
1. Kuźnia kadr – tzw. nowa radykalna lewica opiera budowę kadr na haśle: „Robić, nie dyskutować!” Jak wszystkim wiadomo, hasło to od ćwierćwiecza pozostaje dla lewicowców synonimem jedynej skutecznej możliwości zbudowania organizacji o celach socjalistycznych. I to mimo, że ta droga zweryfikowała się negatywnie. Od ćwierćwiecza nie zbudowano na tym haśle niczego, co można by określić mianem trwałego i skutecznego sposobu organizowania się lewicy. Co widać gołym okiem.

A więc skoro nie tak, to jak?

Naszym zdaniem, które niezmiennie prezentujemy, należy postawić na nieskrępowaną dyskusję. Ta dyskusja jest jednak niemożliwa, ponieważ na scenie politycznej radykalnej lewicy istnieje podział na strefy wpływu różnych tendencji, przeflancowanych mniej lub bardziej jawnie z Zachodu. Te grupki, afiliowane przy zachodnich organizacjach-matkach, nie mają potrzeby dyskutowania, albowiem emisariusze owych organizacji zapewniają polskich adeptów, że wszelkie kwestie zostały już rozstrzygnięte w macierzystych organizacjach, bądź na dniach oczekuje się ich rozwiązania, które zostanie podane w odpowiednim czasie na tacy. Nie ma znaczenia, że koncepcje, które od dłuższego czasu walą się niczym domki z kart na Zachodzie, gdzie powstały, przystają do warunków Europy Środkowo-Wschodniej niczym pięść do nosa. Przecież niczego lepszego nie wymyślono, stąd popularność hasła: „Robić, nie dyskutować!” Od myślenia są organizacje-matki.

Pierwszy więc warunek powstania sensownych kadr jest nieobecny, bo nieobecna jest nieskrępowana, akceptowana przez wszystkich uczestników lewicowo-radykalnej sceny, dyskusja.

Czytaj dalej

Opublikowano Polemiki i dyskusje, Teoria i metoda | 9 komentarzy

NAS TO NIE RAJCUJE

debaty„Sytuacja polskiej lewicy – pisze T. Kochan – jest dramatyczna nie z uwagi na słaby wynik wyborczy kandydatów w Warszawie ani też ze względu na słaby wynik wyborczy SLD w całej Polsce, lecz przede wszystkim dlatego, że lewicy brak dziś idei, która jakościowo przekraczałaby program partii prawicowych, liberalnych a także po prostu ‘wrażliwych społecznie’”(Tymoteusz Kochan „Lewica – socjalizm albo śmierć”).

I kontynuuje: „Lewica w Polsce stoi w obliczu widma całkowitej zagłady i unicestwienia. Scenariusz likwidacji lewicy realizuje się na naszych oczach przy pomocy bezbarwnego i neoliberalnego SLD, a także przy udziale pozbawionych świeżej myśli działaczy lewicy pozaparlamentarnej, którzy nie są w stanie stworzyć wizji jednorodnego i wspólnego frontu.”

Można powiedzieć, że Polska odróżnia się negatywnie od wymienionych przez Tymoteusza Kochana krajów (Grecja, Hiszpania, gdzie „myślenie społeczne, wspólnotowe, socjalistyczne czy komunistyczne jest stałym, składowym elementem politycznego pejzażu”). Tymczasem, „mitem założycielskim” dzisiejszej Polski jest mit Solidarnościowy, zaś religia i instytucja Kościoła wpisują się w tradycyjne uzasadnienie istnienia Polski jako „przedmurza chrześcijaństwa”. Kontynuacją tego mitu fundującą polską państwowość jest mit wojny z bolszewikami z 1920 roku.
Te mity najlepiej i najpełniej wyczerpują potrzebę uzasadnienia istnienia państwa polskiego i wyznaczają kierunki, w jakich poszukiwane będą wartości i symbole. To nie jest tak, że tylko polska lewica jest słaba, gdyż taka jest wszędzie na świecie. W Polsce natomiast lewica jest symbolem wszystkiego, co antypolskie, ponieważ polskość oznacza utrzymywanie mitu tej państwowości, która uległa degeneracji i przeżyła się wraz z nastaniem czasów nowożytnych, co odzwierciedliło się w rozbiorach.

Czytaj dalej

Opublikowano Polemiki i dyskusje, Przegląd prasy, Teksty bieżące | Skomentuj

DZIELI NAS PRZEPAŚĆ

heic0211aJako wirtualna Grupa Samorządności Robotniczej, a pewnie również jako osoby fizyczne z krwi i kości, nie wsparliśmy w wyborach samorządowych 2014 r. żadnego komitetu wyborczego – w przeciwieństwie do Alternatywy Socjalistycznej, Pracowniczej Demokracji czy choćby „kombajnu propagandowego” skrywającego się pod szyldem „Władzy Rad”, bądź przywołanej poniżej redakcji „ST”.

Nikt zresztą nas starych, w przeciwieństwie do młodych, choćby „Młodych Socjalistów”, nie prosił o takie wsparcie, nawet przywoływany przez młodych socjalistów przy tej okazji Leszek Miller.

Jedynie Piotr Ciszewski nieopatrznie zbłądził pod strzechy wieżowca na Osiedlu Potok w Warszawie odbijając się od drzwi obradujących tu osób nie zainteresowanych uprawianą przez niego realpolityką.

To dowód, że tylko Piotr Ikonowicz twardo stąpa po ziemi, a wymieniony już drugi Piotr błądzi w obłokach – między niebem a ziemią.
Na użytek lewicy zwaną ziemią niczyją.

Najwyraźniej my wybraliśmy przestworza. Uprawiana przez co poniektórych realpolityka nas mierzi.
Co innego gadanie.

Czytaj dalej

Opublikowano Polemiki i dyskusje, Teksty bieżące | 2 komentarzy

W SPRAWIE KONDYCJI LEWICY

GSR-znak-malyRedakcja portalu „Socjalizm Teraz” opublikowała zapis dyskusji redakcyjnej nt. kondycji lewicy (http://www.socjalizmteraz.pl/pl/Artykuly/?id=617/Jaka_lewica_w_Polsce___Dyskusja_).

Członkowie redakcji są niezadowoleni z kondycji lewicy w Polsce i nie tylko, niemniej rzuca się w oczy, że – poza Dawidem Jakubowskim – nie są w stanie wyjść poza te recepty, które od dziesięcioleci stanowiły wizytówkę staczającej się na pozycje socjaldemokratyczne lewicy społecznej. Fakt, że w warunkach Polski i krajów, które przeszły i przechodzą tzw. transformację systemową (czyli zmianę ustrojową), całkowicie nieadekwatny okazał się program tzw. nowej radykalnej lewicy, wyhodowany na Zachodzie jako odpowiedź na wcześniejszą niż u nas presję propagandową aparatu ideologicznego burżuazji, jest drugim aspektem krachu lewicy. W efekcie owego nacisku propagandowego tzw. nowa radykalna lewica również ewoluowała w kierunku socjaldemokracji, usiłując zagospodarować pozostałe po tej ostatniej miejsce. Albowiem nie sposób zauważyć, że także socjaldemokracja w ciągu ostatnich 60 lat przeszła na pozycje bezwarunkowej akceptacji kapitalizmu, znajdując uzasadnienie swojego istnienia w oferowaniu swych usług jako siły politycznej mogącej skuteczniej pacyfikować nastroje społeczne w warunkach narastającego kryzysu ekonomicznego i politycznego w świecie zachodnim.

Czytaj dalej

Opublikowano Grupa Samorządności Robotniczej, Polemiki i dyskusje, Teoria i metoda | 16 komentarzy

WYWIAD Z ALEKSANDREM BATOWYM

Część 1

Część 2

Część 3

Część 4

Opublikowano Poczta ze świata, Ukraina i "Rosyjska wiosna" | 13 komentarzy