Dyktatura Proletariatu

„… gdzie ten proces monopolizacji, jeżeli praktycznie wszystkie firmy są małe lub średnie? Właśnie dzięki wolności gospodarczej i istnieniu „klasy kapitalistów”, a nie tworzeniu monopolistycznych spółek przez państwo mamy tę różnorodność małych firm, dających zatrudnienie.”

Są dwa poziomy tej kwestii. Większość małych firm działa w drobnej wytwórczości, często w podprodukcji dla wielkich przedsiębiorstw lub w usługach dla ludności. Nie te firmy decydują o pozycji gospodarczej danego kraju, o jego pozycji konkurencyjnej na rynku światowym. Natomiast to wielkie przedsiębiorstwa stwarzają środowisko, w którym działają małe firmy. Póki co, państwa narodowe – wbrew tendencjom integracyjnym w ramach globalizacji – zapewniają barierę ochronną dla firm działających na skalę lokalną. (Albo nie zapewniają – w ramach ślepej wiary w „wolny rynek”, doprowadzając tym do szału zwolenników nacjonalizmu gospodarczego). Od poziomu rozwoju gospodarki, na którą zasadniczy wpływ miał historycznie (oraz nadal posiada) wielki przemysł, zależy poziom życia społeczeństwa, zamożność państwa, zamożność ludności, która dzięki temu może stanowić dobry rynek zbytu dla drobnych przedsiębiorców. Dlatego sprawa ma charakter dialektyczny – tendencje centralizacyjne i monopolizacyjne w gospodarce są wyrazem obiektywnych procesów, jednocześnie korzystnych dla klasy kapitalistów (w tym i tych drobnych) jako całości oraz niekorzystnych dla poszczególnych kapitalistów w ich jednostkowej postaci.

Czytaj dalej →

„Unowocześnianie” Marksa, które z entuzjazmem uprawiali przedstawiciele różnych tendencji lewicy radykalnej w okresie kapitalistycznej prosperity po II wojnie światowej, okazuje się całkowicie nieprzydatne w naszej epoce wstrząsów kryzysowych starczego kapitalizmu. Co widać, słychać i czuć najlepiej w fakcie, że mimo instytucjonalnej przewagi owych tendencji, które w kraju utworzyły swoje organizacyjne kalki, ich doktryny od 20 lat nie przyjmują się jakoś na rodzimym gruncie. Ktoś mógłby powiedzieć, że głównym winowajcą jest tu „duet BB”, który samotnie stawiał przez te wszystkie lata konsekwentny opór wobec radykalnolewicowego „prania mózgów”, ale chyba trąciłoby to przecenianiem „roli jednostek w historii”. Przyjmijmy więc, jak to zazwyczaj bywa, że sukces ma wielu ojców, a porażka bywa sierotą, ewentualnie jest ofiarą gwałtu „duetu”. („Porażką” jest tu, oczywiście, trudność przeflancowania posttrockistowskich kalek na polski grunt, czyli coś co dla jednych jest „porażką”, dla innych pozostaje „sukcesem”).

Czytaj dalej →

Rumburaku,

rekapitulując twoją ocenę sytuacji, której nie ukrywasz, a obecnie powtarzasz z naciskiem: „grupki polityczno-towarzyskie” są pozbawione politycznego sensu, niezależnie od tego, co mają do powiedzenia, ponieważ nie mogą ani pomóc, ani zaszkodzić, na nic nie mają realnego wpływu. Jedyne co mogą, to recenzować rzeczywistość.

Ta ocena jest podstawą Waszego wyboru politycznego, czyli trzymania się PPP – Sierpień 80. W tym „aliansie” macie poczucie, że odróżniacie się pozytywnie od politycznych „singli”.
OK.

Pytanie jednak brzmi: Jaka z tego korzyść dla lewicy rewolucyjnej?

Czytaj dalej →

Wydarzenia w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie, znane pod nazwą „arabskiej wiosny”, czy też „arabskich rewolucji”, na równi z konfliktem wokół Komunistycznej Partii Grecji (KKE), związanym z dramatycznym rozwojem sytuacji w tym kraju, diametralnie zmienią układ sił politycznych na radykalnej lewicy w skali makro i mikro. Stąd też zaangażowanie Pawła Michała Bartolika po stronie „libijskiej rewolucji” uważamy za niezwykle korzystne dla krystalizowania się podziałów na radykalnej lewicy i w ruchu robotniczym.

Czytaj dalej →

Wypowiedź Borysa Kagarlickiego faktycznie jest porażająca. Szczególnie w kontekście całej rozmowy z Aleksandrem Neklesą, w której panowie dogadali się do tego, że rewolucją można nazwać w zasadzie wszystko. Nawet pucz, oby mieścił się on w jakimś szerszym procesie społecznym. Tak wszakże historycznie ukształtowała się treść pojęcia „rewolucja” i sprowadzanie jej do jakiegoś doktrynersko pojmowanego znaczenia jest naukowo nieuzasadnione. A Kagarlicki jest przecież, przede wszystkim, uczonym. I dlatego dla niego i jemu podobnych „rewolucją” jest w praktyce to, co „rewolucją” ochrzczą burżuazyjne mass-media.

Ale, żeby nie być gołosłownym, wysłuchajmy jeszcze raz Neklesy i Kagarlickiego:

Czytaj dalej →

„Kadafi umarł i nikt nie będzie po nim płakał” pisze Nathalie Arthaud (rzeczniczka Lutte Ouvriere) w najnowszym komentarzu odautorskim na stronie swej organizacji.

Nie wyłamując się z karnych szeregów posttrockistowskich, problem Kadafiego i powstania libijskiego sprowadza ona do „hipokryzji” imperialistów. Przypomina (cóż za odkrywczość!), że relacje między Kadafim a Zachodem opierały się na wzajemnym świadczeniu sobie usług: „dyktator akceptował zachodnie przedsiębiorstwa i kupował zachodnią broń, urządzał polowania na emigrantów, a w zamian przywódcy zachodni przymykali oczy na prześladowania, egzekucje opozycjonistów i na tortury.”

Czytaj dalej →

Ostap Bender, za swoim guru, ZMK, przysrywając „mentalnym stalinowcom” jednocześnie obnaża „mentalną impotencję” rozumowania posttrockistów. Zachwalając naukawą ostrożność posttrockistowskich „analityków” („należymy do osób, które starają się analizować realne procesy w realnym świecie i nie zawsze od razu jesteśmy w stanie zanalizować wszystko co się dzieje ze 100% dokładnością”), odmalowuje raczej przygnębiający obraz faworyzowanej przez nich „metodologii”. Najpierw robi więc ostrożne zastrzeżenie: „kierownictwo rewolucji ludowej zostało zawłaszczone przez proimperialistów wojskowych (byłych kaddafistów) i na dobrą sprawę nikt nie wie, jak obecnie wygląda sytuacja ‘na dole’ tego powstania.”

Czytaj dalej →